วันนี้เค้าใส่เสื้อสีแดง

วันนี้เราเกือบได้นั่งกินข้าวข้างๆเค้า

และเกือบได้นั่งเก้าอี้ตัวเดียวกันในตอนเย็น

วันนี้เค้าถ่ายรูปเรา แบบไม่ตั้งใจ แต่เราก็ยังเขิน แม้มันจะเบลอก็ตามที

วันนี้เราเดินชนกันหนึ่งที เค้าขอโทษ

เราไม่เจ็บเลย แต่ใจเต้น

วันนี้เค้าใส่แว่นสีดำของคนอื่น

เราบอกว่ามันเนิร์ด

เค้าถามเรากลับมาว่าไม่น่ารักเหรอ?

เราก็บอกว่าไม่ เพราะคิดแบบนั้นจริงๆ 555+

(ถึงเราจะชอบเค้ามาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเค้าต้องดูดีไปหมดนิ)

วันนี้เค้าโบกมือให้เราตอนกลับ เค้ายิ้ม...

เรากลับบ้าน

.....

เห้ออออ

อ่านมาแล้วรู้สึกถึงความ "ไปกันใหญ่" ของเราบ้างมั้ย

ที่จริง ได้แค่นี้เราก็พอใจมากแล้ว แต่ทำไมไม่รู้ เหมือนความพอใจนั้นมันไม่มีที่สิ้นสุดซักที

ตอนนี้เราควรจะทำยังไง

เราอยากบอก แต่เรากลัวเค้าจะเปลี่ยนไปเหมือนที่เพื่อนเราเตือน

เรากลัวเข้าหน้าเค้าไม่ติด แต่เราก็อึดอัด

....

"อย่าไปอยู่ใกล้เธอ..เตือนหัวใจตัวเอง

อย่าไปฝันถึงเธอ..แล้วฉันจะทำได้มั้ย

อย่าไปส่งยิ้มให้เธอ..เธอคงไม่สนใจฉันซักนิดเลย"

ความคืบหน้าต่อเนื่องจากคราวที่แล้ว

สรุปว่าจนแล้วจนรอดเราก็ไม่ได้พูดไป เฮ้อออ

แต่เรามีความคืบหน้าแล้วนะ

เมื่อวานนี้เราซื้อเค้กไปฝากเค้าอ่ะ ถึงแม้ว่าเค้าจะไม่ได้นั่งกินคนเดียวก็เหอะ แต่แบบ มันมีอะไรที่เราปลื้มมากกว่านั้นอ่ะ

เค้าเอากระดาษโน๊ตที่เราแปะไว้บนกล่องเค้ก ไปแปะไว้ที่จอคอมด้านข้าง

> <

เราไม่รู้ความหมายหรอกนะ เพราะบางทีมันอาจจะไม่มี แต่อย่างน้อยๆ เค้าไม่ได้ทิ้งทันทีที่ดึงออกมาเราก็ดีใจมากแล้ว

เมื่อวานตอนกินเหล้า เราก็นั่งข้างๆกัน จะรู้มั้ยนะว่าเราใจเต้น เต้นแบบไม่มีจังหวะ จะรู้มั้ยนะว่าเราได้แต่นั่งเฉยๆเพราะเราทำอะไรไม่ถูก เป็นแบบนี้ทุกครั้งเลยนะที่เราได้ใกล้เค้า

ใกล้จนเราแทบอยากจะบอกอะไรบางอย่างออกไปแล้ว แต่ความกลัวมันมีมากกว่า ก็เลยยั้งไว้ทันทุกที

ชอบนะ ชอบมาก

แต่เราพูดไม่ได้

....

"มา...ทำให้ฉันมีความสุข"

นี่เป็นชื่อเอ็มที่เค้าใช้

เราจะเป็นคนที่ทำให้เค้ามีความสุขได้บ้างมั้ยนะ?

เมื่อวานอยู่กินเหล้าที่ออฟฟิศกับพวกพี่ๆ

รู้สึกเลยนะ ว่ามาอยู่ผิดที่ รอบตัวเรามีแต่พี่ผู้ชายทั้งนั้น มีพี่ออยอีกคนเดียวที่เป็นผู้หญิง แต่พี่ออยก็อยู่ที่นี่มานานกว่าเราเยอะ พี่ออยก็คงชินแล้ว แต่เรายังไม่ไง

บางเรื่องฟังแล้วมันก็ขำ แต่บางเรื่องฟังแล้วเราก็เขิน ไม่รู้จะร่วมวงด้วยยังไงดี แต่ก็นั่งกินไปอย่างนั้น ปล่อยให้เหล้าไหลลงคอไปเรื่อยๆ พร้อมๆกับคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย บรรยากาศมันสบายๆดี ลมก็เย็น

กลับถึงบ้านเกือบตี 2 รู้เลยว่าตัวเองแย่เอามากๆ แต่ก็พยามคิดว่า เอาเถอะ นานๆที

วันนี้ออนเอ็มเจอพี่ต๊ะ เราถามพี่ต๊ะว่า คิดยังไงกับผู้หญิงที่จีบผู้ชายก่อน พี่ต๊ะก็แนะ แนวสอนมาว่า ถ้าจีบแบบน่ารักๆมันก็ดูโอเค อย่าทำเกินเลยไปจนดูเหมือนตัวเองไม่มีคุณค่า

ถ้าชอบเขารักเขาก็ให้รีบบอกไป อย่าเก็บเอาไว้ให้ตายไปกับเรา โดยที่เขายังไม่ได้รับรู้

ฟังแล้วดูเศร้านะ ฟังแล้วทำให้เราอยากกดโทรศัพท์ไปบอกเขาซะเดี๋ยวนั้นเลยทีเดียว แต่เราก็ยังไม่กล้า เราคิดจะบอกคนๆนั้นวันจันทร์นี้ แต่อีกใจก็กลัว กลัวว่าเขาจะไม่เหมือนเดิมกับเรา เพราะเรายังต้องฝึกงานอีกเป็นเดือน มันคงจะแย่เอามากๆเลยนะ

เราไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะมองเราเป็นคนยังไงมันมีอะไรหลายๆอย่างที่เราเคยบอกเขา แต่เราทำให้เขาเชื่อเราไม่ได้ มันดูเหมือนเราโกหก เหมือนเราไม่จริงใจ และคงไม่มีใครชอบคนแบบนี้

(ถอนหายใจสามร้อยที)

เราถึงกับต้องเตลิดตัวเองมาเขียนบล๊อค เพราะถ้าไปเขียนในไดอารี่หรือสเปซ คงจะมีคนที่รู้จักเรามากมายได้เข้าไปอ่าน แต่ที่นี่ไม่มี เราเลยสบายใจกว่า

"ชอบ"

แค่คำๆเดียวเท่านั้นเองทำไมถึงได้ลำบากใจขนาดนี้ก็ไม่รู้